انجمن شاعران مرده

X

انجمن شاعران مرده

ادبی / هنری


	زمین آبستن است روزی حادثه ای شکل می گیرد در درون تو خیابان ها صدای قدم های تو را تکرار تکرار می کند روزی خواهد رفت زمستان از باغ خانه ما در ذهن مجسمه های میدان خالی شهر در دنیای مجازی نباید به صدای حادثه گوش داد توهم واقعیت تو به کدام نزدیک تری حیوانات درون من گربه سگ پرنده خوک ها واسب ها همه در من تو را آبستنند \|+\| نوشته شده توسط مجتبی علی پلویی در سه شنبه سوم خرداد 1390 \|


	وقتی به اعمق رودخانه پی بری آنگاه راز درختان خیال ماهی قرمز تنگ پی می بری هوا در سکوت خود صدا را به گوشوارهای دختران می رساند تنها تنت در آغوش رویای نیمه کاره عریان تتنم می کشد............................. \|+\| نوشته شده توسط مجتبی علی پلویی در یکشنبه چهاردهم فروردین 1390 \|


	امشب در چشمهایت آتشی دیدم که نور را تا عمق خالی تاب می برد خاکستر شدم برای آتش وجودت آزادی از بودن ها نبودن ها آن شب که متولد شدی من گهواره کودکان نگاهت شدم تو از درد متولد شدی از عمق سیاهی شب آسمان منتظر پریدن دوباره تو است \|+\| نوشته شده توسط مجتبی علی پلویی در پنجشنبه یازدهم فروردین 1390 \|


	شاید دیشب باز در مدار نگاهت قرار گرفتم زمین می چرخید نیوتون متولد شد از سیب باغ نگاه تو \|+\| نوشته شده توسط مجتبی علی پلویی در سه شنبه نهم فروردین 1390 \|


	لال شدم آنقدر که پرواز کردم در حوالی اتوبان آخرین سرگذشت من در بی خبری باغچه پژمرد درختان بی بر سکوت بود در سنفونی های تکرار سر گذشت من گره خورده است در بی خبری کلاغ قصه ها رود جاری می شود من جاری می شوم تو می مانی وخاطره ی گنگ در پس رویش شکوفه های بادام.............................. \|+\| نوشته شده توسط مجتبی علی پلویی در سه شنبه دوم فروردین 1390 \|


	معاصر نشین این قرن تا چند زند جامی دود آهن کتاب کاغذ بالا می آورد فلسفه را ادبیات را و زمینی که گورستان همه چیز است \|+\| نوشته شده توسط مجتبی علی پلویی در شنبه بیست و هشتم اسفند 1389 \|


	تمام راه ها به اينجا ختم نمي شوند در خيال درخت تنها مانده تبر است كه حرف اول و آخر را مي زند سكوت آخرين كلمه بر دهان مار در تنت مي پيچد ضحاك ديگري متولد مي شود فرياد فرياد فرياد زخم خورده است بر تنم از آدمي كه با من است اين است ترا‍ ژدي بي پايان انسان ها \|+\| نوشته شده توسط مجتبی علی پلویی در چهارشنبه بیست و هفتم بهمن 1389 \|


	امشب دوباره باز به ميهماني برگها دعوتي برگها بر زخمهاي زمين مرهم مي گذارند تا تو از زخمي به زخم دگر بچرخي شاهد تمام ديوارها پنجره ها هستند مي چرخند بر مدار مرگ اين روزهاي رفته تقويم من درخود ياد تو را آبستن شدم جنون مرا رها نمي كند چقدر زمان تا بيداري آخرين ستاره مسلوب شده مانده است برگ ها زير پاي عابران دوبار ه مي ميرند خشت روي خشت مي گذارم تا خانه ي براي ويراني دست هايت بسازم............................................................... \|+\| نوشته شده توسط مجتبی علی پلویی در شنبه بیست و سوم بهمن 1389 \|


	وقتي كه موج از ماه جاري مي شود دريا خودش را به آغوش ساحل مي كشد اشك هاي خورشيد هر طلوع به ساحل مي آيند نهنگ خودش را به ساحل مي زند بي آنكه بداند درختان در زمستان به خواب مي روند اي كاش زمين بر مدار خودش نمي چرخيد تا ساعت ها بر مدار دايره نچرخند ماه وقتي دو قسمت مي شود من گيسوان تو را به باد مي سپارم تا همه دنيا بدانند در سر زمين خاطره ويادها انسانيت هنوز زنده است................................. تقديم به خانواده قديريان \|+\| نوشته شده توسط مجتبی علی پلویی در شنبه بیست و سوم بهمن 1389 \|


	سیگار در بین انگشتانم می میرد گور میکنم برای خودم با دست گل بالایی سرم ایستاده است می خندم گریه می کند میروم می ماند ........................................................... به دنبال واژها هر روز خیابان را طی می کنم سنگ فرشها با من سخن نمی گوید بر سر هر کوچه خیال بافی گربه را دار زده اند موش با خیال راحت برای کودکان هفت تیر می کشد دیوار به دنبال گوشی که به او رازهایی عابران را بگوید آب که از بوق ماشینها جاریست به لعنتی نمی عرضند باد در خاطرات می چرخند ذهن هنوز منتظر است \|+\| نوشته شده توسط مجتبی علی پلویی در جمعه هفتم آبان 1389 \|